juli / augustus 2017

Voor vertrek waren we letterlijk aan het afwegen hoeveel kilo er in de koffers mee kon. We hadden spullen gekocht en gekregen om mee te nemen. Marianne en ik hadden allebei maar een paar kilo kleding ( 1 t-shirt minder, doos potloden erbij..) en de rest waren spullen voor de kinderen daar. Het was leuk om te ervaren dat TGA al best bekend is op de Molukken. We begonnen in Ambon, waar Marianne en ik 3 dagen les hebben gegeven op een basisschool (SD) in Galala.

Heel wat anders dan bij ons in Nederland.

Het was geweldig om te zien hoe leuk onze lessen Engels en creatieve lessen ontvangen werden. We maakten vissen van  afvalmateriaal ( lege plastic flesjes)  i.v.m het bewustwordingsproces over het probleem van (plastic) afval. Het was Moessontijd dus regende het hele dagen.

Deze 3 dagen kregen we hulp van André en Nathalie. Dat was fijn, want met 44 kinderen visjes knutselen, waarvan er ongeveer 33 nog nooit een schaar hadden vastgehouden, was pittig. Die scharen, hadden we die dag daarvoor gekocht samen met schriften, potloden, pennen en gummen. Ook hadden we boeken over verloskunde gekocht (in het bahasa) voor het ziekenhuis op Saparua, waar TGA eerder (2015) matrassen aan had geschonken.  We gingen naar het ziekenhuis om de boeken te brengen en deze werden dankbaar in ontvangst genomen. Op de school in Galala leken we net het reizende circus! Met een koffer vol spullen gingen we van klas naar klas. Na Ambon gingen we vanuit de drukte met de boot naar Saparua. Ook daar werden de teachers André en Marianne gelijk herkend . Daar gingen we naar de SMP 6, waar wij vooral Engelse lessen hebben gegeven. Ook hier was de lol van die kindersnoeten af te lezen tijdens een potje memory.

De middagen waren voor de Rumah Belajar. Daar gingen we met heel veel knutselspullen en boeken naar toe. We hebben les gegeven in tandenpoetsen, en hadden voor iedereen die kwam een tandenborstel en een tube tandpasta .

Terwijl de meisjes daar druk in de weer waren met kralen rijgen, werden de jongens die langskwamen, door André in een mooi voetbaltennue gestoken. De tenues waren afkomstig van  c.s.v. VIOS Vaassen. Dhr. Pieter Pelamonia had dit geregeld en wij als TGA namen twee tassen vol tenues mee om ze in Haria uit te delen.

Vanuit Saparua gingen we terug naar Ambon en wel naar Latuhalat . Marianne en ik gingen daar al snel aan de slag in samenwerking met stichting Save Home (www.stichtingsavehome.com) binnen een opvanghuis voor kinderen van 7 tot 16 jaar die slachtoffer van seksueel misbruik zijn. Hier hebben wij de begeleiders van Rumah Aman over onze Nederlandse lesmethode betreffende sexuele voorlichting geïnformeerd. Heel blij waren zij ook met alle boeken over voorlichting die wij gekocht hadden. Het was een ongelovelijke mooie middag. Deze dames/begleiders zijn heel erg leergierig en dragen Rumah Aman / Save Home een heel warm hart toe.  Marianne en ik gaan nu in Nederland verder voor Rumah Aman / Save Home. We gaan een curriculum opstellen en tevens lesmateriaal. Dit is nog een leuke klus want het moet allemaal vertaald worden. Dus mochten er mensen zijn die dit kunnen..... we slaan u hulp niet af! Ik hoop dat TGA, met behulp van donaties, nog meer steentjes kan bijdragen voor dit goede initiatief. Er is onder andere onderhoud aan het huis nodig.

In Latuhalat hebben Marianne en ik in het plaatselijke weeshuis voor kinderen met een geestelijke beperking (rumah Leleani), gezellig met de kinderen geknutseld. Ook hier werkten we met plastic afvalmateriaal . We namen boeken, knutselspullen en spelletjes mee. Mijn mooiste moment in het weeshuis was die met een angstige, autistische jongen. Hij vond onze aanwezigheid eerst maar niets maar uiteindelijk maakte hij lachend met mij een vissenpuzzel. Het motto van TGA: 'Laat het kind, kind zijn was duidelijk toen deze jongen helemaal blij werd van de knikkerbaan en ik samen met een meisje een rondje op de skippybal deed.  Toen, na een lange reis, terug naar Nederland, waar ik werd opgehaald door mijn gezin. Thuis kwam het besef dat mijn koelkast vol stond, ik warm water uit de douche had, een warm thuis en een schoon bed had. Wat dacht je van mijn designkeuken thuis!! Met alle potten en pannen bij elkaar zal ik het eten nooit zo lekker kunnen koken zoals ik het daar geproefd heb. Het was een ervaring waar ik oprecht van kan zeggen dat mijn leven nog een stukje rijker is geworden. Ik heb dit mogen ervaren door een teacher van deze stichting te zijn. Ik heb met mijn eigen ogen gezien dat we daar goed werk doen. Ik heb genoten, gevoeld, geproefd en beleefd.

Erna van der Laan